Skrousk Kil

Binn’ t gjin kunden! Sjoch de swarte giet foarop,
Dan Jan en Klaske; trije-oer is wat steech;
Dêr draaft de bûnte, ’t weake lân jout mei.
En ’t wetter spat, de âlde nei, omheech.

Wien’ hja ús folk gjin freonen? Simmertiids
Gong ieuwen-lang de finne lâns har paad;
En kaam de kjeld yn’t skrouske winterlân,
De bûnte rige waard nei’t hege hússtee laat.

Obe Postma