Derten Dartel

 

Wa bisto,

doarmer troch in lang ferline,

frjemd en dochs wer net.

Wytgje dyn eagen in takomst

en seachst net it derten spul?

It neiteam Het nageslacht

Voor Doarmer, zoon van een oude vader, is de volgende spreuk uit de Hávamál altijd belangrijk geweest:

Better in soan

dy’t let berne

as gjin neiteam te hawwen

Wa oars

moat úthouwe

de namme fan’e ferstoarne

yn stien

Oersetting:

Beter een zoon

die laat geboren

dan geen nageslacht te hebben

Wie anders

moet houwen

de naam van de gestorvene
 
in steen

Sit hawwe Zetelen

 

In de zonovergoten stad E. heeft Doarmer vandaag langs een bijna hysterisch publiek een halve marathon gelopen. Kortom , het was goed. Morgen gaat hij naar de stad den H., waar het parlement van de zuiderburen zetelt. Zo is nu eenmaal het leven van een saaie burgerman .

De tsjelke De beker

 

Doarmer heeft tijdens de paasdagen weer een gathering of the clan gehad in het heuvelige land G. Bij zo'n gathering hoort altijd competitie en strijd. Hij heeft o.a. gestreden om het bezit van een tsjelke. Het is niet gelukt, maar deze keer  heeft zoon J. de eer van de familie gered. Ook heeft Doarmer in een buggy langs de kliffen en over de gaasten gereden.

Taskriuwe Toedichten

Het idee dat opeenvolgende paradigma’s de onderzoekers in verschillende werelden plaatsen, werelden die zo verschillen dat ze niet op één noemer zijn te brengen, ondergraaft het meest wezenlijke element dat altijd aan de wetenschap is toegedicht: dat van cognitieve vooruitgang, in de zin dat opeenvolgende theorieën een steeds beter beeld opleveren van de wereld waarin wij leven, dat door wetenschappelijk onderzoek in de loop van de tijd de waarheid steeds beter wordt benaderd. Dat idee is volgens Kuhn in al haar eenvoud niet houdbaar vanwege de onvergelijkbaarheid van opeenvolgende paradigma’s.

L.Boon over de paradigma’s van Kuhn

Read en blûn Rood en blond

Griene tsiis Groene kaas

Het meest bekende "Fryske" sjibbolet. Klik op het

Langje Verlangen

Wij verlangen niet naar eeuwigheid. Ons verzet tegen de dood zou uit zo’n verlangen verklaard kunnen worden, maar wij verlangen daarin niet zozeer de eeuwigheid ineens, in al haar mateloosheid, maar telkens een nieuw moment van verzadiging. De enige vorm van eeuwigheid die wij begrijpen, is het telkens herhaalde uitstel van een definitief en eeuwig afscheid. Wij leven in dit uitstel, in de dimensie van de voorlopigheid. De eeuwigheid is niet de vervulling van ons diepste verlangen, maar onze nachtmerrie. Zelfs al zouden wij erin slagen ons leven zo lang te rekken dat het nooit eindigt, dan nog zou niet de eeuwigheid, maar de vergankelijkheid, de reeks van momenten, ons element zijn. Wij zijn daarin opgenomen door het ritme van ons leven zelf, dat tussen uiterste mogelijkheden schommelt en zich in het uitstel van zijn identiteit beweegt. Wij hebben als het ware de eeuwigheid nodig als idee, om de vergankelijkheid als werkelijkheid te kunnen ervaren.

 

 

C.Verhoeven

In sankje Een liedje

Klik op het pompeblêd

De wei De weg

Om iets te verwerven behoeft men zich niet daarheen te bewegen. We hebben alles al. Het leven is geen weg, maar een pas op de plaats. De snelle beweging ergens heen is een passeren, negeren van alles wat ligt tussen het uitgangspunt en het doel, tussen twee ficties in, dus van alles wat reëel is. “Alles liegt am Weg”, zegt Heidegger . Wij zijn op weg om wat aan de weg ligt, niet om het te passeren, maar om het in bezit te nemen. Aan het einde van de weg vinden we niets nieuws: dan hebben we alles. Of ook: de weg is alleen maar de omweg naar wat we al hebben, de wijze waarop we daarvan bezit nemen, een manier om de dingen een voor een te kunnen zien, maar niet een manier om ze te bereiken. De weg is het uitstel van de identiteit zelf.

 
C.Verhoeven

Werhelje herhalen

Doarmer las op internet een interessant artikel over framing, een methode die o.a. gebruikt wordt om tegenstanders in een kwaad daglicht te stellen. Twee tips wil hij u niet onthouden. Ten eerste als u slachtoffer bent van framing , dan  moet u nooit ontkennen, want dan versterkt u alleen maar het proces van framing, want de bedoeling is juist dat u aan bepaald begrip wordt gekoppeld . Wordt u bijvoorbeeld “geframed” als lui, dan moet u nooit zeggen “nee, ik ben niet lui”, want dan gaat u als het ware in de framing mee. Ten tweede, wilt u framing op een ander toepassen, dan is herhaling erg belangrijk, u koppelt uw tegenstander aan een bepaald begrip. Bijvoorbeeld, u wilt uw tegenstander wegzetten als onbetrouwbaar , dat mensen bij het horen van zijn/haar naam meteen aan onbetrouwbaarheid denken, dan moet u dit te pas en te onpas gebruiken. En het beste wat u kan overkomen, is dat uw tegenstander ook nog gaat ontkennen dat hij/zij onbetrouwbaar is.

Krêftdiedich Krachtdadig

Doarmer heeft onlangs bij het afscheid van P. nog gerefereerd aan de pater. Hier volgt een gedeelte van de rede:

Beste P. , jeugdige vriend, want je bent per slot van rekening één week jonger dan ik, waarom laat je mij nu in de steek, want wat hebben we toch veel samen meegemaakt. Samen stonden we in Greonterp voor huize Gras, waar de Nederlandse volksschrijver Gerard Reve jarenlang heeft gewoond, we hebben de pet van Slauerhoff aanschouwt, de pet, die nog steeds aan het hek van de pastorie in Jorwert hangt. Jorwert, waar we ook het huisje van Geert Mak hebben bezocht. Ja P., we hebben zelfs voor het Sjûkelân gestaan, het kaatsheiligdom in Franeker. Maar het beeld van jou, dat het meest duidelijk op mijn netvlies is gebrand, is ontstaan tijdens een bezoek aan een boerderij in het verre Gelderland. We kregen daar een rondleiding en de enthousiaste boer vertelde ons van alles over varkenshouderij en ineens dacht ik “waar is P.?” en toen zag ik jou, jij had een big uit het hok gehaald en daar stond je, laarzen aan, het biggetje in je armen, werkelijk P. onvergetelijk. Wat ons echter het meest verbonden heeft en dat zullen weinigen zich gerealiseerd hebben, is het feit dat, hoewel wij op een openbare school werken, wij beide diepreligieus zijn. En de leidsman in deze was altijd onze geliefde pater Pierre de Bree. Hij is (hier) niet meer, maar de ouderen onder ons zullen hem nog wel kennen. De Bree had niet dat halfzachte, wat tegenwoordig zo kenmerkend is voor het christendom, nee de Bree was voortdurend op zoek naar zonden en als hij ze vond bestreed hij ze krachtdadig. U kunt zich voorstellen, dat hij aan het E. zowat een dagtaak had. Dit instituut werd door hem ook steevast aangeduid als “het ketternest aan de kade”. De Bree spaarde ons niet en zorgde ervoor dat wij op het juiste pad bleven.

 

Unkeinens Onkuisheid

 

Gisteren heeft Doarmer afscheid genomen van pater Pierre de Bree s.j, een man met een scherp oog voor zonden, in het bijzonder onkuisheid. Het is een feestdag voor de heksen en een slechte dag voor het onderw.

Argewaasje ha Zich ergeren

En zonder te merken dat wij niets wisten, dat wij op de eenvoudigste vraag geen antwoord wisten, praatten wij allemaal door elkaar zonder naar elkaar te luisteren, of gaven wij elkaar soms schouderklopjes en complimenten, opdat wijzelf ook schouderklopjes en complimenten zouden krijgen, ergerden wij ons aan elkaar en overschreeuwden elkaar, precies zoals in een gekkenhuis.

 

Tolstoj

Stavering Spelling

 

Doarmer moet weer aan de studie, want er is een nieuwe spelling van kracht. Dus niet meer “noegje”, mar “nûgje” enzovoort. Maar “tsjoene” blijft “tsjoene”, want dit is een tweeklank  Dit is al de tweede wijziging, die hij in zijn “lange” leven meemaakt en zoals gewoonlijk vervangt men het ene probleem door het andere. Doarmer zal voorlopig wel de staveringshifker (= spellingscontrole) nodig hebben.

Loaiens Luiheid

In feite is de verheerlijking van de arbeid voor de totalitaire regimes een goede manier geweest om de gevestigde orde te bewaren; terwijl ze aan het werk zijn, hebben de burgers niet de moed of de mogelijkheid om zichzelf en de machthebbers fundamentele vragen te stellen. De luiheid is , zegt men, de moeder van elke ondeugd, maar de uitputting door de arbeid is de vader van elke onderwerping.

 

A. Jacquard

It tiidwurd Het werkwoord

Zo is ook het heden geen realiteit; het zit als het ware ingeklemd tussen de twee kaken van het verleden en de toekomst. In sommige talen kan het werkwoord “zijn” niet in de tegenwoordige tijd worden vervoegd; het heeft in die talen kennelijk wel zin om “ik zal zijn” of “ik was” te zeggen, maar niet om “ik ben” te zeggen. Toch brengt de kwantumfysica troost voor hen die het verdwijnen van het heden zouden betreuren. Geen enkele tijdsduur kan namelijk korter duren dan “de constante van Planck” die 5,4 ^10-44 seconden duurt. Gedurende deze tijd is het dus toegestaan te zeggen “ik ben”, maar dat moet dan wel erg snel gezegd worden.

 

A.Jacquard

No ferbean Nu verboden

Een vanaf nu verboden filmpje

Differinsjaasje Differentiatie

Nuver Verwonderlijk

 

De doktor is dwaande pizza's te meitsjen en jout gjin ûnderw?/De doctor is bezig pizza's te maken en geeft geen onderw?